Një grua në koma për 18 ditë rrëfen jetën e saj të përtejme: "Luftova me demonë në Ferr, pastaj pashë...

Një grua amerikane që qëndroi në koma për 18 ditë pasi mushkëritë e saj u shembën përshkruan një përvojë që ajo e interpreton si një kalim midis Ferrit dhe Parajsës.

Gruaja është Kathy McDaniel, tani 79 vjeç, e cila u shtrua në spital në vitin 1999 me dështim të rëndë të frymëmarrjes. Mjekët vendosën të shkaktonin një komë të induktuar mjekësisht për të shpëtuar jetën e saj ndërsa ajo po luftonte me një formë të rëndë të sindromës së shqetësimit akut të frymëmarrjes (ARDS).

Kur u zgjua, gruaja tha se mbante mend një sekuencë ngjarjesh që, sipas perceptimit të saj, nuk i ngjanin një ëndrre apo një humbjeje të thjeshtë kujtese. Vite më vonë, ajo vendosi të rrëfente publikisht atë që pretendon se ka përjetuar gjatë asaj periudhe, duke botuar përfundimisht një libër autobiografik, "Misfit in Hell to Heaven Expat", në të cilin përshkruan përvojën në detaje.

Shtrimi në spital në vitin 1999 dhe koma e induktuar

Në vitin 1999, Kathy McDaniel ishte 53 vjeç dhe punonte si gjuetare në Seattle, SHBA. Shëndeti i saj u përkeqësua me shpejtësi kur ajo zhvilloi një formë të rëndë të ARDS, një sindromë akute respiratore e karakterizuar nga inflamacion i përhapur i mushkërive dhe akumulim lëngjesh në mushkëri.

Gjendja mund të shfaqet papritur dhe të kompromentojë aftësinë e trupit për të oksigjenuar gjakun. Në këto raste, pacientët shpesh trajtohen në kujdes intensiv.

Për t'u lejuar mjekëve të stabilizonin funksionet e saj jetësore, gruas iu dha qetësues dhe u vendos në një komë të shkaktuar nga mjekësia. Sipas rrëfimit të saj, asaj iu dhanë qetësues shumë të fuqishëm dhe ilaçe amnestike, të cilat supozohej se e pengonin të kujtonte asgjë.

Pavarësisht kësaj, ajo pretendon se ka ruajtur kujtime jashtëzakonisht të gjalla.

"U hodha në një boshllëk të madh.

"Në historinë e McDaniel, kujtimi i saj i parë është një kalim i papritur në një hapësirë ​​të errët.

"Papritmas, u hodha në një boshllëk të madh dhe pastaj e gjeta veten në një vend vërtet djallëzor."

Ajo e përshkruan mjedisin si shtypës dhe kërcënues.

"Ishte i frikshëm, me mjegull, me erë të keqe dhe shumë  nxehtë. Nuk u ndjeva kurrë sikur isha e vdekur: gjithmonë isha vetvetja. Por kalova një përvojë vërtet të tmerrshme dhe shumë të gjatë."

Gruaja tregon se pak më vonë dëgjoi një zë të fuqishëm që i drejtohej.

"A e di ku je?"

Ajo kujton se ndjeu një frikë të fortë dhe se nuk ishte në gjendje të kuptonte se çfarë po ndodhte.

"Isha e tmerruar dhe plotësisht e hutuar. Mbulova veshët me duart që më dridheshin ndërsa kërkoja një shpjegim racional. Përreth meje, pashë vetëm errësirë ​​të plotë. E dija që isha në vendin e gabuar. Më në fund, pëshpërita: 'Ferr'."

Qyteti që digjet dhe figurat që ajo i përshkruan si demonë

Në rrëfimin e saj, errësira u pasua nga një skenë krejtësisht e ndryshme.

"Dukej si Nju Jorku ose një qytet i madh; kishte zjarre, britma dhe njerëz që vraponin kudo. Nuk dukej si një ëndërr, por si një vend i vërtetë."

Sipas dëshmisë së saj, figurat që ajo i përshkruan si demonë e rrethonin.

"Në ditët që pasuan, këta demonë më çuan vazhdimisht në dëshpërim."

Midis pranive që ajo kujton, McDaniel flet për një "demon të veshur si gjykatës". Kjo figurë dyshohet se i dha asaj një detyrë: të pastronte një fushë me ferra duke përdorur një palë gërshërë me maja të rrumbullakosura.

Sipas rrëfimit të saj, sa herë që i priste degët, ato menjëherë rriteshin përsëri.

Pavarësisht situatës, ajo thotë se vazhdonte të përsëriste një frazë me vete për t'i rezistuar.

"Vazhdoja të përsërisja me zë të dridhur: 'Nuk do t'i dorëzohem dëshpërimit. Do të dal nga këtu. Nuk do t'i dorëzohem dëshpërimit.'" Isha një luftëtare dhe i thashë vetes: 'Ka diçka të gabuar me këtë. “Unë nuk i përkas këtij vendi.” Kështu që vazhdova të luftoja.”

Peizazhi i Ngrirë dhe Kënga e Krishtlindjeve

Në histori, skena ndryshon përsëri kur një figurë femërore, të cilën gruaja e përshkruan si demonike, e urdhëroi atë ta ndiqte së bashku me një grup grash të veshura me lecka.

Grupi u çua në një vendndodhje të re, të përshkruar si një peizazh i ngrirë me një stuhi dëbore.

Gratë gjetën strehim në një kasolle të izoluar prej druri dhe iu dhanë detyra për të bërë.

Në një moment, një nga gratë tha se ishte Krishtlindje në Tokë. McDaniel thotë se ajo filloi të këndonte një këngë Krishtlindjesh.

Ajo u urdhërua të ndalonte, por ajo vazhdoi.

Sipas rrëfimit të saj, ishte atëherë që ndodhi diçka e papritur.

"Papritmas, ndjeva tërë qenien time të mbushur me dashuri, paqe dhe gëzim të pamasë. Në një çast, u transportova në Parajsë."

Takimi me ish-të dashurin e saj i cili kishte vdekur pak më parë

Gruaja thotë se i hapi sytë në një vend krejtësisht tjetër.

Ajo e përshkruan atë si një dhomë mermeri si katedrale, e rrethuar nga një kopsht dhe e mbuluar nga një dritë e bardhë e ngrohtë dhe e mjegullt.

Atje, ajo pretendon se ka takuar Rick-un, ish-të dashurin e saj, i cili kishte vdekur rreth një muaj para se të shtrihej në spital, një javë para ditëlindjes së tij të 54-të.

"Ai dukej shumë më i ri, rreth tridhjetë e pesë vjeç. Çuditërisht, biseda jonë ishte telepatike dhe rrjedhte lehtësisht para dhe mbrapa."

Sipas saj, Rick i tha:

"Bëre një punë të mirë. Jam krenare për ty: nuk e ke humbur shpirtin."

"Libri i Jetës" dhe Kthimi në Spital

Në atë vend që ajo e përshkruan si qiellor, McDaniel thotë se vuri re një libër që përmbante rrëfimin e jetës së saj.

Ish-i dashuri i saj i shpjegoi se nuk mund të qëndronte.

"Ai më tha se kisha ende shumë për të bërë."

Menjëherë pas kësaj, thotë ajo, u zgjua në shtratin e spitalit. Mjekët i shpjeguan se kishte qenë në koma për 18 ditë.

Shërimi ishte i gjatë: ajo qëndroi e shtruar në spital për rreth dy muaj para se të ishte në gjendje të kthehej në shtëpi.

Heshtja Zgjati Vite

Fillimisht, gruaja e ndau përvojën e saj vetëm me familjen e saj më të ngushtë. Shumë njerëz reaguan me mosbesim.

"Shumë njerëz nuk donin ta dëgjonin historinë time: ata ishin të bezdisur ose e shpërfillnin. Të tjerë thanë se ishte shumë depresive ose e çuditshme."

Të tjerë ia atribuuan të gjitha ilaçeve që mori në spital.

"Disa më pyetën pse përfundova në Ferr, dhe të tjerë këmbëngulën se ishte vetëm efekti i ilaçeve që më kishin dhënë."

Për vite me radhë, McDaniel preferonte të mos fliste publikisht për këtë.

Si e interpreton ajo atë përvojë sot

Dekada më vonë, gruaja thotë se ende i kujton përvojat e saj gjatë komës me shumë qartësi.

Sot, ajo e interpreton atë episod si një përvojë që i ndryshoi thellësisht pikëpamjen për jetën.

"Pas një udhëtimi midis Ferrit dhe Parajsës, mësova të pranoja ngjarje të pazakonta dhe besoj se nuk ka rastësi, vetëm ngjarje që ende nuk i kuptojmë plotësisht."

Artikulli "Gruaja në komë për 18 ditë rrëfen jetën e përtejme: "Luftova demonë në Ferr, pastaj pashë Parajsën" vjen nga SaluteLab./Lajmi i Fundit